Эрэн сурвалжлах сэтгүүл зүйн төлөвлөгөөний нэг чухал хэсэг бол төсөв батлах ажил юм. Эрэн сурвалжилгад мөнгөний боломж болон эх үүсвэрээс нь хамаарч хэр их санхүүжилт зарцуулах вэ? Төсвөө батлахад аяллын зардал, байр сууц, хоол (эх сурвалжаа дайлах зочлох зардал байх хэрэгтэй), мэргэжлийн зөвлөх, орчуулагч, хөрвүүлэгч, үйлчилгээ үзүүлж  байгаа хүмүүст өгөх мөнгө, архив ухах, судалгаа хийх, хайх, баримт бичгийг нотариатаар баталгаажуулах зардал, харилцаа холбоонд зарцуулах төсөв (утас, интернет), зураг авах, угаах мөнгийг тооцоорой. Хэрвээ багаар ажиллаж байгаа бол удирдлагууд (менежерүүд), ажлын хэсэгт олгох санхүүжилт болон эрдэм шинжилгээний томилолтын зардлыг ч мөн багтаах хэрэгтэй.

Хөгжиж буй орнуудын хэвлэл мэдээллийн байгууллагын төсөв хязгаарлагдмал, санхүүжилт бага байдаг. Харин Америкийн эрэн сурвалжлах сэтгүүл зүйд оруулж байгаа нэг удаагийн хөрөнгө оруулалт л гэхэд нэг сонины бүтэн жилийн үйл ажиллагааг хангах хэмжээний зардал ч байж болзошгүй. Ийм нөхцөлд санхүүжилт, дэмжлэг авч болох өөр боломжийг хайх хэрэгтэй. Хамгийн оновчтой хувилбар бол олон улсын байгууллагууд юм. Зарим тохиолдолд ийм байгууллага нь сэтгүүлчидтэй ижил санаа зорилготой байх боломжтой. Гэхдээ тэдний дарамт шахалт, үзэл бодол сурвалжилгад чинь шингэх вий гэдэгт болгоомжтой хандаарай. Хэрвээ тэд чамтай ижил санаа зорилгогүй бол хамтарч ажиллаж цагаа битгий үрээрэй. Дараагийн нэг арга бол олон нийтийн дэмжлэг, хандив юм. Сэтгүүл зүйн ерөнхий сэдвийн хүрээнд төсөл хэрэгжүүлж, хэвлэн нийтлэх нь эрэн сурвалжлах сэтгүүл зүйн үүднээс чамайг алдартай болгох ч илүү хүнд хэцүү байх болно.


Олон нийтээс хандив, хөрөнгө босгосон амжилттай төслүүдийн талаарх сайн туршлага болон тэтгэлэг олгодог зарим боломжит хөтөлбөрүүдийн талаар дараах холбоосоос мэдээлэл авч болно:


Most journalists agree that it is not a good idea to pay sources. The lure of payment can encourage sources to tell lies and exaggerate. Even worse, payment can be used later to retract or discredit the evidence when a source claims that they only provided information because they were offered money. Moreover, paying for stories does not reflect well on your publication’s ethics or your own investigative skills. However, in exceptional circumstances, a paper may compensate a source for working time lost when giving an interview, or for travel or other costs. But even here it is important that both parties are clear what the payment is for, and to pay a low, ‘normal’ rate for the expense. Remind sources that they are not doing you or your paper a personal favour by providing information; rather, they are helping an affected community or society at large.

Bribing an official to gain access is also disreputable. But in some communities, officials have developed a culture of demanding small favours (e.g., ‘dash’, ‘cool-drink’) for doing anything – including opening their offices in the morning! In such climates, you may be unable to work without oiling the wheels of officialdom. Yet, you risk compromising your whole investigation through these trivial payments. However small and routine they are, they are still considered as bribes if the official reveals to his bosses or rival media that you paid them. You should develop a strategy for dealing with these kinds of demands: Think each one through in relation to its circumstances – could you justify it (most importantly, to your readers) if it was challenged later? It is always better to try and secure co-operation by explaining the importance of your work and building allies.